Credit: Fatma Edemen
Violence in the field, discrimination at the workplace: Being a woman or LGBTI+ journalist in Turkey

Press-ECPMF

25 November 2021

No Comments

Article by Fatma Edemen, Turkish reporter and former Journalist-in-Residence at ECPMF. Turkish language original below, translation by Sebla Küçük.

Turkey is listed as one of the leading countries for attacks against women and LGBTI+ journalists. The monthly press freedom report on attacks against women journalists* published by the Coalition for Women In Journalism (CFWIJ) reveals that Canada, Turkey and Pakistan were the top countries where women journalists were attacked most often in September 2021. The report has identified at least 13 women journalists in Turkey who were targets of violence and harassment during that month in connection with their professional activities. According to the report, women in journalism are mostly targeted during news coverage activities, and a common reason behind these attacks is the efforts of security forces to prevent women journalists from covering news reports.

Evrensel daily reporter Eylem Nazlıer, the head of Turkish Journalists’ Union (TGS) Istanbul Branch Banu Tuna and Kaos GL writer Aslı Alpar discuss the current problems of women and LGBTI+ journalists and the challenging aspects of doing fieldwork.

Nazlıer, who was attacked by the police while covering the press briefing on the official ban against the rally planned by Labor and Democracy Forces to celebrate 1 September World Peace Day in Istanbul, said what she had experienced on that day had become the “routine” for the journalists working in the field. She noted that the police wanted to confiscate her phone because she filmed the moments when the Deputy Chief of Istanbul Police Department said “Let the b***h go”, referring to an activist woman.

“He noticed that I was filming and he approached me. He tried to grab my phone, but he realised that I would not give it away and the other members of the press had arrived, so he asked me to show my press card. Those responsible were not prosecuted; once more, they were rewarded. The Deputy Chief of Istanbul Police Department who used those words about me and who intervened in my reporting has recently been promoted.”

Nazlıer said that the security forces have an “armour of impunity”, and she withdrew her legal complaint after learning that the person who attacked her had been promoted. She also fears that filing a complaint could make her a target.

Cameras recorded the attack against Eylem Nazlıer and many professional press organizations issued statements against the violence used by law enforcement forces, but Nazlıer pointed to the fact that these statements were not enough. “They condemn the incident with a simple statement, but it shouldn’t be like this. We have to speak up with a louder voice and this should make them uncomfortable,” said Nazlıer, adding that the ones who really stood with her were her colleagues working in the field.

“During our work, we always keep an eye on our colleagues. That’s what happened on 1 September. Zeynep Kuray saw the police intervention against me, stopped what she did and came to help me. That day, if it had not been for Buse Söğütlü, Pınar Gayip and Umut Taştan, the police would have deleted the video.”

Eylem Nazlıer has been working as a reporter for 5 years and she spends most of her time covering news stories in the field. She said that, although this was not the first time she was prevented from covering news, she has seen a remarkable increase in attacks on journalists in recent years. Emphasizing that journalists have become a primary target, Nazlıer said “Our phones and cameras are like weapons for them. Any day when we manage to send our footage to our institutions is a glorious day”.

Nazlıer stated that the main objective of the systematic attacks by security forces is to prevent everyone from documenting their illegal acts.

“As women journalists, we haven’t got used to or normalised police violence. What we do is journalism and we know that is not a crime. They should not forget that they will also need the truth one day. We will defend our right to report and people’s right to access information at all costs. They are afraid of journalists and I think they should be.”

The Workshop on Violence Against Women Journalists was held in Istanbul on October 2, in partnership with the Women and LGBTI+ Commission of the Journalists’ Union of Turkey (TGS) and Izmir Journalists Association (IGC). The workshop brought together 25 women from different provinces of Turkey with different experiences, and the findings of the workshop confirm Eylem Nazlıer’s words.

Banu Tuna, the Head of TGS Istanbul Branch, noted that the TGS Women and LGBTI+ Commission has been conducting surveys on violence for a long time, and violence is always at the top of the list of professional problems of women and LGBTI+ journalists. Violations of freedom of expression, censorship and freedom of the press are the main topics that come to mind when discussing media workers’ problems in Turkey; however, violence is not an issue that is commonly discussed. Tuna stated that they organised this workshop because they did not want to accept the ignorance towards such an important problem for women and LGBTI+ journalists.

“The headline of one of the news articles about this workshop was ‘Women journalists who cannot write about the violence they experience’. That’s a good point. We make news about violence against women, but the violence we experience remains unspoken.”

The main topics chosen for the discussions at the workshop were violence in the field, violence in the workplace and online violence; however, according to Tuna, violence in the field turned out to be the hottest topic.

“Especially the violence perpetrated by law enforcement officers. From sexist insults and arbitrary detentions to strip search and threats of rape, women journalists widely experience violence by police forces. As we are faced with such a heavy and harsh form of violence, other topics become overshadowed.”

One of the findings of the workshop was that Kurdish journalists are faced with more severe attacks. According to the news report on the workshop published by Şeriban Alkış from Ekmek ve Gül web portal, women journalists working in Kurdish provinces emphasise that they receive rape threats from law enforcement officers, and all of their colleagues have had their homes raided and their passports seized by law enforcement forces. The report states that another finding which emerged during the workshop is that the police officials call the families of young women journalists and try to force them to quit journalism through family pressure. Other problems faced by women journalists regarding violence in the field include male journalists physically blocking their women colleagues using their elbows and knees while taking photos/videos in the field, difficulty in accessing the representatives of official institutions and being ignored by these representatives, and lack of legal support.

Banu Tuna said that at times, the workshop turned into group therapy, adding that they vowed for solidarity at the end of the workshop and would continue to hold similar meetings in the future.

Illustrator and Kaos GL – LGBTI+ News Portal writer Aslı Alpar pointed out that 34 journalists and media workers are currently under arrest in Turkey according to September 2021 data. Alpar emphasised that the detention of journalists is an obstacle to the right to information and a blow to press freedom. Alpar said that Turkey’s withdrawal from the Istanbul Convention, public officials’ hate speech towards LGBTI+, and the bans on “LGBTI+ events” which started in 2017 also directly affect LGBTI+-oriented journalism.

“Considering the increase in hate attacks against LGBTI+, covering LGBTI+ issues can turn into an act of courage during our time, and LGBTI+ and women are more concerned about their right to life in such an atmosphere. I think the government’s hate speech that ignores LGBTI+ individuals should not be considered separately from the attacks on press freedom, years of failure to implement the Istanbul Convention and the government’s subsequent decision to withdraw from the convention.”

Aslı Alpar referred to Kaos GL’s 2021 Media Monitoring Report which revealed that the stories generating hostility become widespread in parallel with the statements of public authorities targeting LGBTI+ individuals.

When asked whether openly LGBTI+ workers in the media industry can find a place in professional life, Alper refers to a report published by Kaos GL Association. The 2020 Survey on the Situation of Lesbian, Gay, Bisexual, Trans, Intersex and Plus Employees in the Private Sector in Turkey mentions several LGBTI+ employees in the media sector who share examples from their careers. Alpar highlights one particular example in the report, in which a gay man working in the media industry was not hired for a position he was actually eligible for, on the grounds that his appearance would not be appropriate. In the same survey, a lesbian media employee stated that some job applicants get married only because the interviewers may think they are gay.

A bisexual genderqueer worker from the media industry, who shared their experience for the report, was considering quitting because they thought they could not get a promotion. Another lesbian employee from the sector said that she believed she had to work harder and more perfectly than her heterosexual colleagues.

Alpar thinks that these examples are not only common in the pro-government press but also in the whole media in general because institutions do not have ethical principles regarding LGBTI+ rights, gender equality and diversity. Therefore, people who do not work directly in the LGBTI+-oriented media can face discrimination everywhere due to their sexual orientation and gender identity.

When asked whether there is a need for a separate division of labour on LGBTI+-oriented journalism, Alpar says that journalism focusing on LGBTI+ rights is an inseparable part of human rights journalism. Alpar says she believes the common idea of “women only covering news about women” should be rejected, and all employees from all departments of the media industry should undergo basic training on gender equality and diversity.

“A journalist has to know that there may be news on LGBTI+ individuals not only in culture and arts but also in economy, politics and every domain of life because, as one of my favourite slogans says, the LGBTI+s are everywhere – at school, at work, in the parliament.”

The problems experienced by women and LGBTI+ journalists in Turkey are not limited to specific areas. While covering news in the field, women and LGBTI+ journalists may encounter various forms of violence coming from law enforcement officers or from their own colleagues. Of course, violence isn’t just physical and does not occur only during fieldwork. As Nazlıer, Tuna and Alpar pointed out, women and LGBTI+ journalists face discrimination in every domain of their lives. The solution to these problems can be found through the continuation of serious discussions and the creation of professional channels for solidarity.

 

* In this piece, ‘women journalists’ refers to all journalists identifying as women.

Türkiye kadın ve LGBTİ+ gazetecilerin en fazla saldırıya uğradığı ülkelerden biri. Gazetecilikte Kadın Koalisyonu’nun (CFWIJ) kadın gazetecilerin karşılaştığı saldırıları derlediği Eylül ayı basın özgürlüğü raporuna göre 2021 yılının Eylül ayında kadın gazetecilerin en çok saldırıya uğradığı ülkeler Kanada, Türkiye ve Pakistan. Rapora göre, Eylül ayında Türkiye’de en az 13 kadın gazeteci mesleki faaliyetleriyle bağlantılı olarak şiddet ve tacize maruz kaldı. Rapora göre, kadın gazeteciler çoğunlukla haber takibi esnasında saldırıya uğruyor, saldırıların arkasındaki yaygın neden emniyet güçlerinin haber yapımını engelleme isteği.

Kadın ve LGBTİ+ gazetecilerin güncel sorunlarını ve sahadaki çalışma zorluklarını Evrensel gazetesi muhabiri Eylem Nazlıer, Türkiye Gazeteciler Sendikası (TGS) İstanbul Şube Başkanı Banu Tuna ve Kaos GL yazarı Aslı Alpar değerlendirdi.

İstanbul’da Emek ve Demokrasi Güçleri’nin 1 Eylül Dünya Barış Günü mitinginin engellenmesi üzerine yapılan basın açıklamasını takip ederken polis saldırısına uğrayan Evrensel Gazetesi muhabiri Eylem Nazlıer, 1 Eylül’de yaşadıklarının sahada çalışan gazetecilerin “rutini” haline geldiğini söylüyor. Nazlıer, İstanbul İl Emniyet Müdür Yardımcısı’nın eylemci bir kadını kastederek “Bırakın gitsin şu o…” dediği anları kaydettiği için telefonuna el konulmak istendiğini kaydetti.

“O görüntüleri çektiğimi fark etti ve bana yöneldi. Telefonumu elimden almaya çalıştı, vermeyeceğimi anlayınca ve başka basın mensupları da gelince basın kartımı istedi. Sorumlular yargılanmadığı gibi yine ödüllendirildi. Bu sözleri söyleyen, bana müdahale eden İstanbul İl Emniyet Müdür Yardımcısı geçtiğimiz günlerde terfi etti.”

Emniyet güçlerinin “cezasızlık zırhı” olduğunu söyleyen Nazlıer, kendisine saldıran kişinin terfi aldığını öğrenince şikayetçi olmaktan vazgeçmiş. Nazlıer ayrıca şikayetçi olmanın kendisini hedef haline getirebileceğinden de çekiniyor.

Eylem Nazlıer’in yaşadığı bu saldırıyı kameralar kaydetti ve pek çok basın meslek örgütü kolluk kuvvetlerinin şiddetine karşı açıklama yayınladı ancak Nazlıer açıklamaların yeterli olmadığına dikkat çekiyor. “Kuru bir açıklama ile yaşananları kınıyorlar ama böyle olmamalı. Daha yüksek ses çıkarmalıyız ve bu ses onları rahatsız etmeli” diyen Nazlıer, asıl dayanışmayı sahada çalışan meslektaşlarından gördüğünü aktarıyor.

“Çalışırken bir gözümüz meslektaşlarımızın üzerinde olur. 1 Eylül’de de böyle oldu. Bana polisin müdahale ettiğini gören Zeynep Kuray hemen işini bırakarak yanıma koştu. O gün, Buse Söğütlü, Pınar Gayıp ve Umut Taştan olmasaydı polis görüntülerimi silecekti.”

Eylem Nazlıer 5 yıldır muhabirlik yapıyor ve zamanının çoğunu sokakta haber takip ederek geçiriyor. Haber yaparken ilk kez engellenmese de son yıllarda haber yapan gazetecilerin uğradıkları saldırıların arttığı gözlemlediğini söylüyor. Gazetecilerin öncelikli hedef haline getirildiğini vurgulayan Nazlıer, “Telefonlarımız, fotoğraf makinelerimiz gözlerinde silahla eşdeğer. Çektiğimiz görüntüleri çalıştığımız kurumlara gönderebildiysek o gün en şanlı günümüz” diyor.

Emniyet güçlerinin sistematik saldırılarının temel gerekçesinin hukuksuz pratiklerinin kayıt altına alınmasını engellemek olduğunu söyleyen Nazlıer, şunları kaydetti:

“Kadın gazeteciler olarak polis şiddetini kanıksamadık, normalleştirmedik. Gazetecilik yapıyor ve bunun suç olmadığını biliyoruz. Şunu unutmasınlar, gerçekler bir gün kendilerine de lazım olacak. Ne pahasına olursa olsun haber yapma hakkımızı ve insanların haber alma hakkını savunacağız. Korkuyorlar gazetecilerden ve bence korkmaya da devam etsinler.”

Türkiye Gazeteciler Sendikası (TGS) Kadın ve LGBTİ+ Komisyonu ile İzmir Gazeteciler Cemiyeti (İGC) ortaklığında Gazeteci Kadınlara Yönelik Şiddet Çalıştayı 2 Ekim’de İstanbul Ramadan Otel’de gerçekleşti.  Türkiye’nin farklı illerinden, farklı tecrübelere sahip 25 kadının bir araya geldiği çalıştaydan çıkan sonuçlar, Eylem Nazlıer’in söylediklerini doğrular nitelikte.

TGS İstanbul Şube Başkanı Banu Tuna, TGS Kadın ve LGBTİ+ Komisyonu’nun uzun zamandır şiddet anketleri yaptığını, şiddetin kadın ve LGBTİ+ gazetecilerin mesleki sorunlar listesinde hep yukarıda olduğunu söylüyor. Türkiye’de basın çalışanlarının sorunları tartışılırken akla gelen başlıklar, ifade özgürlüğü, sansür ve basın özgürlüğüne dair ihlaller ancak şiddet karşımıza pek sık çıkan bir başlık değil. Tuna da özellikle kadın ve LGBTİ+ gazetecilerin bu kadar önemli olan bir sorununun göz ardı edilmesini kabul etmek istemedikleri için çalıştayı düzenlediklerini kaydetti.

“Çalıştay sonrası çalıştayla ilgili yapılan haberlerden birinin başlığında, ‘Kendi yaşadıkları şiddeti yazamayan gazeteci kadınlar’ deniyordu. Bu çok doğru bir nokta. Kadına yönelik şiddet haberleri yapıyoruz ama maruz kaldığımız şiddet saklı kalıyor.”

Gazeteci Kadınlara Yönelik Şiddet Çalıştayı’nda konuşulmak üzere sahada şiddet, iş yerinde şiddet ve çevrimiçi şiddet başlıkları seçiliyor ancak Tuna’nın belirtti üzere çalıştay boyunca en çok sahada şiddet konuşulmuş.

“Özellikle de kolluk kuvvetlerinin uyguladığı şiddet. Cinsiyetçi hakaretten fiili gözaltı ve çıplak arama dayatmasına, tecavüz tehdidine kadar geniş bir alanda kolluk şiddetine uğruyor gazeteci kadınlar. Şiddetin bu kadar ciddi, sert yüzüyle karşılaşınca diğer başlıklar geride kaldı.”

Çalıştayda ortaya çıkan sonuçlardan biri de Kürt gazetecilerin daha ağır saldırılarla karşı karşıya kalması. Ekmek ve Gül’den Şeriban Alkış’ın çalıştaya dair haberine göre, Kürt illerinde çalışan kadın gazeteciler kolluk kuvvetleri tarafından tecavüz tehditleri aldıklarını, evi basılmayan ve yurtdışı yasağı olmayan meslektaşlarının olmadığını belirtiyor. Alkış’ın haberine göre çalıştayda ortaya çıkan başka bir sorun ise genç kadın gazetecilerin ailelerinin polis tarafından aranması ve aile baskısıyla meslekten uzaklaştırılmaya çalışılmaları. Sahada şiddet konusunda kadın gazetecilerin yaşadıkları başkaca sorunlar ise şöyle sıralanıyor: Erkek meslektaşların sahada fotoğraf/video çekerken dirsek ve dizleriyle kadınları fiziken engellemeleri, resmi kurum temsilcilerine ulaşmanın zorluğu ve bu kurum temsilcileri tarafından ciddiye alınmamak, hukuki desteğin eksikliği.

Çalıştayın zaman zaman bir grup terapisine dönüştüğünü aktaran Banu Tuna, çalıştaydan dayanışma sözü vererek ayrıldıklarını ve benzer buluşmalara devam edeceklerini ekledi.

Çizer ve Kaos GL – LGBTİ+ Haber Portalı yazarı Aslı Alpar ise Eylül 2021 verilerine göre Türkiye’de 34 gazeteci ve medya çalışanının tutuklu olduğunu hatırlatıyor. Alpar, gazetecilerin tutuklanmasının haber alma hakkını engellediğini ve basın özgürlüğüne darbe vurduğunu belirtiyor. Alpar’a göre, Türkiye’nin İstanbul Sözleşmesi’nden çekilmesi, kamu yöneticilerinin LGBTİ+‘lara yönelik nefret söyleminde bulunması ve 2017’de başlayan “LGBTİ+ etkinlik yasakları”, LGBTİ+ haberciliğini de doğrudan etkiliyor.

“LGBTİ+’lara yönelik artan nefret saldırıları düşünülünce böyle bir dönemde hem LGBTİ+ haberleri yapmak ‘cesaret işi’ne dönüşebiliyor hem de böyle bir atmosferde LGBTİ+’lar ve kadınlar yaşam hakları konusunda daha fazla endişeliler. Hükümetin LGBTİ+’ları yok sayan, nefret söylemi; basın özgürlüğüne yönelik saldırılardan, İstanbul Sözleşmesi’nin yıllarca uygulanmamasından ve akabinde sözleşmeden çekilmesinden ayrı düşünülmemeli diye düşünüyorum.”

Aslı Alpar, Kaos GL’nin 2021 Medya İzleme Raporu’nun kamu otoriterlerinin LGBTİ+‘ları hedef alan açıklamalarına paralel bir şekilde medyada düşmanlaştırma haberlerinin yayınlaştırıldığını ortaya koyduğunu da sözlerine ekliyor.

Alpar, LGBTİ+ medya çalışanlarının açık kimlikleriyle çalışma hayatında yer bulup bulamadıkları sorusuna da Kaos GL Derneği’nin bir raporuyla cevap veriyor. Türkiye’de Özel Sektör Çalışanı Lezbiyen, Gey, Biseksüel, Trans, İnterseks ve Artıların Durumu 2020 Yılı Araştırması’nda medya sektöründe çalışan LGBTİ+’lar çalışma hayatında yaşadıklarından örnekler veriyor. Alpar’ın rapordan öne çıkardığı örneklerde medyada çalışan gey bir erkek kılık kıyafetinin uygun olmayacağı gerekçesiyle kendisine uygun bir pozisyona alınmıyor, yine medya da çalışan lezbiyen bir kadın ise işe alım sürecinde bazı adayların gey oldukları düşünüldüğü için evlendiğini belirtiyor.

Rapora için deneyim aktaran medya sektörü çalışanı biseksüel genderqueer biri ise terfi alamadığı ve alamayacağını düşündüğü için işi bırakmayı düşünürken, yine medya sektörü çalışanı lezbiyen bir kadın heteroseksüel meslektaşlarından daha fazla ve hatasız çalışması gerektiğine koşullandığını aktarıyor.

Alpar, yaşananların yalnızca iktidar medyasında değil, tüm medyada hakim olduğunu düşünüyor çünkü kurumların LGBTİ+ haklarına, toplumsal cinsiyet eşitliği ve çeşitliliğine dair etik ilkeleri mevcut değil. Bu yüzden de doğrudan LGBTİ+ medyasında çalışmayan kişiler cinsel yönelim ve cinsiyet kimliği nedeniyle ayrımcılığa her yerde uğrayabiliyor.

LGBTİ+ gazeteciliği konusunda ayrı bir iş bölümü yapılıp yapılmaması konusunda ise Aslı Alpar, LGBTİ+ hakları haberciliğinin insan hakları haberciliğinden ayrılacak bir konu olmadığını düşünüyor. Pratikte sıklıkla karşılaşılan “Sen kadınsın, kadın haberleri yap” tarzına karşı çıkılması gerektiğine inanan Alpar, alanı ne olursa olsun her medya çalışanının toplumsal cinsiyet eşitliği ve çeşitliliği üzerine temel eğitimden geçmesi gerektiğini söylüyor.

“Yalnızca kültür-sanat, magazin haberlerinde değil ekonomi, siyaset vb. yaşamın tüm alanlarında LGBTİ+’lara dair haber olabileceğini bilmeli gazeteci çünkü LGBTİ+’lar –çok sevdiğim bir sloganda olduğu gibi- okulda, işte, mecliste… her yerdeler.”

Türkiye’de kadın ve LGBTİ+ gazetecilerin yaşadığı sorunlar belirli alanlara sığmıyor. Kadın ve LGBTİ+ gazeteciler sahada haber takip ederken şiddetin çok çeşitli biçimlerine hem kolluk kuvvetleri hem de meslektaşları aracılığıyla maruz kalabiliyor. Elbette şiddet yalnızca fiziksel değil ve yalnızca sahada değil. Kadın ve LGBTİ+ gazeteciler Nazlıer, Tuna ve Alpar’ın da belirttiği gibi ayrımcılıkla yaşamlarının her alanında karşılaşıyor. Sorunların çözümü ise ciddi tartışmaların sürdürülüp mesleki dayanışma kanallarının kurulmasından geçiyor.

Read news by categories:

Related news

Feature

MFRR to hold press freedom mission to Greece

READ MORE
Statement

Poland: Journalist must not be jailed for refusing to disclose source

READ MORE
Statement

Slovenia: Concerns over controversial changes to RTV programming

READ MORE
Female Journalists

Violence in the field, discrimination at the workplace: Being a woman or LGBTI+ journalist in Turkey

READ MORE
Statement

Nineteen organisations condemn the lawsuits brought against Catherine Belton and HarperCollins, deeming them “SLAPPs”

READ MORE
Statement

Poland: Journalists must be allowed access to Belarus border

READ MORE